Sarpur | júlí, 2008

Moskítóbit og ókeypis húsgögn

3 Júl

Eins og sumir vita er ég mikið fyrir ókeypis hluti. Þeir hafa eitthvað óútskýranlegt aðdráttarafl í mínum augum og meira að segja þó að ég hafi enga þörf fyrir þá eða finnist þeir ekkert spes flottir þá þarf ég alltaf að draga heim allt sem er ókeypis, bara því það er ókeypis. Hverfið okkar er algjört gósenland fyrir ókeypisóða því að það er svo mikið rennerí á leigjendunum. Þegar fólk flytur og getur ekki tekið með húsgögnin sín af einhverjum ástæðum þá er vaninn að setja húsgögnin annaðhvort á gangstéttarbrúnina eða við ruslatunnurnar. Þessi siður hefur reynst okkur Geir vel þar sem sennilega helmingurinn af húsgögnunum okkar er úr ruslinu. Nú þegar við erum búin að vera hér í 2 ár þá er samt litla kotið eiginlega orðið troðfullt og ekki pláss fyrir fleiri húsgögn. Það þýðir samt ekki að ég sé hætt að draga inn ókeypis húgögn, ó nei! Í þarseinustu viku náði ég í 2 borð, 4 stóla, 2 lampa, spegil, viftu, bókahillu og blómavasa og gaf vinkonu minni sem er nýflutt inn í nágrennið (góð leið til að fá útrás fyrir ókeypissýkina). En til að toppa sjálfa mig í ruglinu þá fann ég í ruslinu amerískasta sófa veraldar. Tryllitækið er þriggja sæta og þar af eru 2 sætin lazy-boy, miðsætið er síðan borð með götum fyrir stóra kók og fjarstýringum fyrir hita og nudd í sætin. Við eigum lítinn og sætan IKEA svefnsófa sem hefur dugað okkur mjög vel þó það sé ekkert spes gaman að horfa á sjónvarpið í honum en ókeypis-æðið sem runnið var á mig gerði það að verkum að ég sannfærði Geir um að tryllti ameríski sófinn væri miklu betri og fullkominn fyrir okkur. Við hófumst því handa við að drösla sófanum inn í íbúðina. Það gekk vægast sagt ekki vel. Eftir 20 mínútur af tilfæringum með tilheyrandi pirringi og skrámum vorum við eiginlega sannfærð um að hlussan kæmist aldrei inn og vorum þar að auki búin að skemma eina hliðina. Semsagt við vorum eiginlega búin að gefast upp og ætluðum bara að henda sófanum aftur. En þá kom Ned Flanders og bauð okkur hjálparhönd. Ned Flanders er nágranni okkar sem talar svolítið svona howdylidoodily og reyndi að snúa vinum okkar til mormónatrúar. Við höfum aldrei hitt hann beint, bara séð á einum húsfundi fyrir 2 árum og heyrt sögur af honum. Ned, sem er sennilega með greindarvísitölu upp á 200 og er að læra plasma physics, tókst á hálftíma að troða sófanum inn, laga skemmdirnar með vasahnífnum sínum og detta í tröppunum okkar. Hann vílaði ekki fyrir sér að taka hurðir af (við náðum samt að stoppa hann) og henda sér á skítugt stofugólfið allt án þess að einu sinni kynna sig! Hann hafði aldrei hitt okkur áður! Ég gapti á manninn mest allan tímann meðan Geir hjálpaði honum og vinkona mín sem var í heimsókn barðist við hláturinn. Þetta var ótrúlega súrrealísk stund. Ég held ég eigi aldrei eftir að læra social reglurnar hérna til fullnustu. Við erum Ned Flanders alla vega mjög þakklát og ætlum að hætta að gera grín að honum í bili þó það sé mjög erfitt.

The All American Sofa

The All American Sofa

Um daginn tók ég síðan frídag frá próflestri og útskrifaðist með masterinn. Vúhú! Þetta var frekar fyndin samkunda þar sem allir prófessorarnir voru í Harry Potter búningum og nemendurnir í mörgæsabúningum. Samt skemmtilegt og hápunkturinn var tvímælalaust þegar að ræðumaður nemenda þakkaði eiginkonu sinni fyrir alla hjálpina og kallaði hana síðan röngu nafni. Mjög vandræðalegt fyrir greyið strákinn en salurinn sprakk úr hlátri. Setti inn myndir af herlegheitunum fyrir þá sem vilja skoða.

Bleik og sæl með Jaydev og Savithu

Bleik og sæl með Jaydev og Savithu

Fyrir utan þetta er lítið af okkur að frétta. Ég fer oftast á rannsóknarstofuna á daginn og Geir er heima að lesa. Seinustu daga hef ég reyndar komist að því að blóðið í mér er orðið ómótstæðilega bragðgott og húðin sérlega mjúk og góð fyrir litla moskítómunna. Því miður virðist ég líka vera með frekar svæsið ofnæmi fyrir moskítóbitum en það bara kom ekki í ljós fyrr því ég hef eiginlega aldrei verið bitin. Ekki gaman og ofnæmislyfin gera mig bara syfjaða 😦 Svo núna um helgina er 4. júlí og það er helst á dagskránni hjá okkur að sitja í ameríska sófanum og fara svo kannski út til að sjá reenactment af orrustu sem var hér í nágrenninu árið sautjánhundruð og súrkál. Svona reenactments eru sennilega það hallærislegasta sem til er og hlakka ég mikið til að sjá gamla karla í byssó. Ætli ég þurfi að velja hvort ég held með Bandaríkjunum eða Bretlandi?

Auglýsingar