Archive | Fréttir og hugleiðingar RSS feed for this section

Moskítóbit og ókeypis húsgögn

3 Júl

Eins og sumir vita er ég mikið fyrir ókeypis hluti. Þeir hafa eitthvað óútskýranlegt aðdráttarafl í mínum augum og meira að segja þó að ég hafi enga þörf fyrir þá eða finnist þeir ekkert spes flottir þá þarf ég alltaf að draga heim allt sem er ókeypis, bara því það er ókeypis. Hverfið okkar er algjört gósenland fyrir ókeypisóða því að það er svo mikið rennerí á leigjendunum. Þegar fólk flytur og getur ekki tekið með húsgögnin sín af einhverjum ástæðum þá er vaninn að setja húsgögnin annaðhvort á gangstéttarbrúnina eða við ruslatunnurnar. Þessi siður hefur reynst okkur Geir vel þar sem sennilega helmingurinn af húsgögnunum okkar er úr ruslinu. Nú þegar við erum búin að vera hér í 2 ár þá er samt litla kotið eiginlega orðið troðfullt og ekki pláss fyrir fleiri húsgögn. Það þýðir samt ekki að ég sé hætt að draga inn ókeypis húgögn, ó nei! Í þarseinustu viku náði ég í 2 borð, 4 stóla, 2 lampa, spegil, viftu, bókahillu og blómavasa og gaf vinkonu minni sem er nýflutt inn í nágrennið (góð leið til að fá útrás fyrir ókeypissýkina). En til að toppa sjálfa mig í ruglinu þá fann ég í ruslinu amerískasta sófa veraldar. Tryllitækið er þriggja sæta og þar af eru 2 sætin lazy-boy, miðsætið er síðan borð með götum fyrir stóra kók og fjarstýringum fyrir hita og nudd í sætin. Við eigum lítinn og sætan IKEA svefnsófa sem hefur dugað okkur mjög vel þó það sé ekkert spes gaman að horfa á sjónvarpið í honum en ókeypis-æðið sem runnið var á mig gerði það að verkum að ég sannfærði Geir um að tryllti ameríski sófinn væri miklu betri og fullkominn fyrir okkur. Við hófumst því handa við að drösla sófanum inn í íbúðina. Það gekk vægast sagt ekki vel. Eftir 20 mínútur af tilfæringum með tilheyrandi pirringi og skrámum vorum við eiginlega sannfærð um að hlussan kæmist aldrei inn og vorum þar að auki búin að skemma eina hliðina. Semsagt við vorum eiginlega búin að gefast upp og ætluðum bara að henda sófanum aftur. En þá kom Ned Flanders og bauð okkur hjálparhönd. Ned Flanders er nágranni okkar sem talar svolítið svona howdylidoodily og reyndi að snúa vinum okkar til mormónatrúar. Við höfum aldrei hitt hann beint, bara séð á einum húsfundi fyrir 2 árum og heyrt sögur af honum. Ned, sem er sennilega með greindarvísitölu upp á 200 og er að læra plasma physics, tókst á hálftíma að troða sófanum inn, laga skemmdirnar með vasahnífnum sínum og detta í tröppunum okkar. Hann vílaði ekki fyrir sér að taka hurðir af (við náðum samt að stoppa hann) og henda sér á skítugt stofugólfið allt án þess að einu sinni kynna sig! Hann hafði aldrei hitt okkur áður! Ég gapti á manninn mest allan tímann meðan Geir hjálpaði honum og vinkona mín sem var í heimsókn barðist við hláturinn. Þetta var ótrúlega súrrealísk stund. Ég held ég eigi aldrei eftir að læra social reglurnar hérna til fullnustu. Við erum Ned Flanders alla vega mjög þakklát og ætlum að hætta að gera grín að honum í bili þó það sé mjög erfitt.

The All American Sofa

The All American Sofa

Um daginn tók ég síðan frídag frá próflestri og útskrifaðist með masterinn. Vúhú! Þetta var frekar fyndin samkunda þar sem allir prófessorarnir voru í Harry Potter búningum og nemendurnir í mörgæsabúningum. Samt skemmtilegt og hápunkturinn var tvímælalaust þegar að ræðumaður nemenda þakkaði eiginkonu sinni fyrir alla hjálpina og kallaði hana síðan röngu nafni. Mjög vandræðalegt fyrir greyið strákinn en salurinn sprakk úr hlátri. Setti inn myndir af herlegheitunum fyrir þá sem vilja skoða.

Bleik og sæl með Jaydev og Savithu

Bleik og sæl með Jaydev og Savithu

Fyrir utan þetta er lítið af okkur að frétta. Ég fer oftast á rannsóknarstofuna á daginn og Geir er heima að lesa. Seinustu daga hef ég reyndar komist að því að blóðið í mér er orðið ómótstæðilega bragðgott og húðin sérlega mjúk og góð fyrir litla moskítómunna. Því miður virðist ég líka vera með frekar svæsið ofnæmi fyrir moskítóbitum en það bara kom ekki í ljós fyrr því ég hef eiginlega aldrei verið bitin. Ekki gaman og ofnæmislyfin gera mig bara syfjaða 😦 Svo núna um helgina er 4. júlí og það er helst á dagskránni hjá okkur að sitja í ameríska sófanum og fara svo kannski út til að sjá reenactment af orrustu sem var hér í nágrenninu árið sautjánhundruð og súrkál. Svona reenactments eru sennilega það hallærislegasta sem til er og hlakka ég mikið til að sjá gamla karla í byssó. Ætli ég þurfi að velja hvort ég held með Bandaríkjunum eða Bretlandi?

Tilkynningaskyldan

23 Maí

Jæja, nú er líf mitt komið aðeins meira á hreint og þá get ég bloggað. Seinustu mánuði er búið að vera ansi mikið að gera og einhvern veginn hef ég ekki haft tíma til að gera eitt né neitt. Ég er byrjuð að „vinna“ alla daga sem ég er ekki í tímum á rannsóknastofunni og get þess vegna ekki ferðast jafnmikið og ég hefði viljað. Ætla nú samt að reyna að koma aðeins heim í haust, lendi 23. ágúst og verð til 3. september líklega. Vonandi verða sem flestir á landinu þá.

Annars er það helst í fréttum að ég útskrifast með masterinn 14. júní og fer þá beint í doktorsnámið sem mun líklega taka mig svona 3-4 ár. Verkefnið er mjög spennandi og skemmtilegt og ég hlakka mjög til að hætta í kúrsum svo ég geti unnið við það fulltime. Fór í gær og náði í útskriftarbúninginn og ég held svei mér þá að ég hafi ekki séð asnalegri flík. Á hvaða sýru var hönnuðurinn?

Ætti kannski að byrja nota gleraugun meira

8 Apr

Af einhverjum ástæðum er voðalítið símasamband í íbúðinni okkar og þess vegna verð ég alltaf að fara út á verönd ef ég ætla að heyra í viðmælendum mínum. Áðan bráðlá mér á að hringja í Ragnheiði Helgu svo ég þaut út á verönd í slopp og náttfötum og talaði hátt og skýrt í símann á íslensku. Þar sem klukkan var að ganga níu þá var orðið alveg dimmt og mér sýndist ég sjá nágrannakonu mína sem ég þekki ansi vel labba framhjá. Ég öskraði því hæ og vinkaði hressilega. Kom síðan í ljós nokkrum mínútum síðar þegar ég var að fara út með ruslið og mætti „nágrannakonunni“ að þetta var alls ekkert hún heldur einhver stelpa sem ég hef aldrei séð áður. Shit hvað hún var hrædd á svipinn. Ég vona að þessi uppákoma hafi orðið til þess að ég hafi náð álíka frægðarstatus í hverfinu og allsberi gaurinn (sem ég hef aldrei séð), kúrekinn og kornræktandi mormóninn. Vonandi er ég kölluð ofurkammó sloppakerlingin. Ætla kaupa mér carmen rúllur í hárið til að fullkomna lúkkið.

Jizzle to the fizzle – NÖLDURBLOGG VARÚÐ EKKI FYRIR JÁKVÆÐA

13 Feb

Er búin að vera veik heima í dag og ákvað því að reyna að blogga for once. Síðustu vikur hafa verið ansi pakkaðar hér á bænum. Sem betur fer er ég bara að taka tvo kúrsa, einn þægilegan og annan snældugeðveikan þar sem kennarinn setti fyrir massívt hópverkefni og skiptir um skoðun varðandi efnistök verkefnisins svona einu sinni í viku. Nú og svo þar sem ég er búin að ákveða að vera hér í nokkur ár í viðbót hef ég verið að reyna að sækja um social security number og endurinngöngu í skólann og og og og… Þau sem búa svo vel að því að hafa séð/lesið Ástrík og þrautirnar 12 ættu að skilja hvernig mér líður akkúrat.“Nei, þú þarft að fylla út bleikt eyðublað nr. 539s89AB áður en þú getur fyllt út grænt eyðublað nr. 4982AR9 það færðu á skrifstofunni niðri í bæ/á hæð 4/whatever“. Drexel er þekktur hér á svæðinu (alla vega meðal þeirra sem ég þekki) fyrir að vera dálítið mikið fyrir skriffinnsku og ekki bætir úr skák hvað ég er skapvond þegar þarf að eiga við hverslags eyðublöð. Nú sakna ég nemendaskrár svo mikið að mig langar að gráta hehe. Reyndar virðist sem ég sé komin með öll eyðublöð fyrir social security number og geti sótt um á mánudaginn og þá get ég byrjað að vinna sem research assistant 2 vikum á eftir áætlun. Jibbí! Sjáum til með endurinngöngu í skólann, ætla að geyma restina af því þar til í næstu viku þar sem það involverar alls konar deildarpólitík ofan á allt saman. Great!

Annars er búið að vera mjög gaman hjá mér þegar ég þarf ekki að eiga við hópverkefni og eyðublöð (sennilega væri best fyrir mig að vera einbúi í anarkistaþjóðfélagi). Ég er byrjuð að mæta á labfundi þó ég sé ekki byrjuð að vinna og mér líkar bara mjög vel. Fólkið sem vinnur með mér er ótrúlega skemmtilegt og næs en það er samt ekki laust við að þrátt fyrir allan spenninginn þá er ég stundum að pissa í brækurnar yfir því hvað allir eru klárir og flinkir. Þetta er víst algengt fyrstu vikurnar en eftir nokkra mánuði lagast þetta vonandi hehe. Nú, við Ragnheiður Helga skelltum okkur á Þorrablót þar sem ég smakkaði hrútspunga og hákarl í fyrsta sinn. Þar hittum við Albínu og kærastann hennar og lentum með þeim á mjög skemmtilegu borði. Þarseinustu helgi fórum við Geir síðan í roadtrip með nýja GPS tækið sem við fengum í jólagjöf til New Hope (bær í nágrenninu sem fólk hefur verið duglegt að mæla með við okkur) en það gekk ekki betur en það að við fórum óvart til nágrannabæjarins Lambertville og föttuðum ekki fyrr en eftir svona korter að við vorum ekki í hinum margrómaða New Hope. Skemmtilegur bær engu að síður. Næst á dagskránni er síðan að fara einhvern tímann til Baltimore að skoða sædýrasafnið.

Í seinustu viku prófaði ég líka hugleiðslutíma (nú er ég búin að prófa tennis, tai chi, magadans og hugleiðslu) hjá fyndnasta gaur í heimi! Hann lítur út eins og Bubbi Mortens og segir eftir hverja einustu setningu: „yeah, and that’s very cool you know“. Dæmi: „OK, so sound is basically just waves, yeah, and that’s very cool you know“.  

Lofa að vera hressari næst þegar ég blogga hehe.

Væmið

21 Des

Geir er að koma til Íslands á morgun og ég hlakka ótrúlega til að sjá hann þó það séu bara 4 dagar síðan ég sá hann seinast. Vúhú! Þessi ógeðslega væmna færsla er afleiðing verstu þotuþreytu sem ég hef nokkurn tímann upplifað 🙂

Prófatíð

6 Des

Þar sem ég er í prófum og próflestur leiðir af sér ótæpilega netnotkun þá hendi ég hér inn bloggleik. Á þennan hátt hef ég líklega afsökun til að fara jafnvel enn oftar á netið. Svo vantar mig líka vini til að spila scrabble á facebook, það er ansi fær tímaþjófur.

Settu nafnið þitt í kommentakerfið og…
1. Ég segi þér eitthvað handahófskennt um þig
2. Ég segi þér hvaða lag/mynd minnir mig á þig
3. Ég segi þér hvaða bragð minnir mig á þig
4. Ég segi þér eitthvað sem meikar bara sens fyrir mig og þig
5. Ég segi þér fyrstu ljósu minninguna mína af þér
6. Ég segi þér á hvaða dýr þú minnir mig á
7. Ég spyr þig að einhverju sem ég hef lengi velt fyrir mér um þig
8. Ef þú lest þetta þá verðuru að setja þetta á bloggið þitt…

Apparently, my life has a soundtrack

28 Nóv

Áðan var ég í drulluvondu skapi og blótaði hástöfum á íslensku þar sem lestarkerfið hérna í New Jersey er algjört krapp og það tók mig samtals 5 tíma að komast í og úr skólanum. Þegar ég var að labba heim náði pirringurinn hámarki þangað til ég heyrði allt í einu undurfagran kórsöng. Laglínan sem þau sungu var: „You can’t always get what you want but if you try sometime, you just might find you get what you need“. Eftir þetta var eiginlega ekki hægt að vera í fýlu, sérstaklega þar sem þegar ég loksins kom heim voru 4 dádýr fyrir utan húsið okkar. New Jersey er samt heimsins stærsti Garðabær, ég fer ekki ofan af því.